MONIKA VOSS

Et jöwt Lütt, die könne dech kahpahfdesch vör de Schnüss sare, wat se meene. Offt deht dech dat äwer janit jefalle, och wenn et fies stemmt. Mr künnt et nemmech jenau eso joot och beske nett sare. Dat heeß also et beske verbräme, ömmäntele, domet et nit eso wieh deht.

För zom Beispell jöwt et ene Hoope Wöhd, öm för uszedröcke, dat eener zovill op de Rebbe hät. Dehste ki Blatt vör de Mull nähme, sähste: Dä Pitter odder et Treske es deck, es fett. Kahpahfdesch, dat hät jesesse! Do künnt mr als Knubbel, Moppelche odder Fetträmmel doch trek Depressjohne kreeje. Lommer doch leewer dat Öwerjewecht e beske nett ömschriewe!

Mer Lütt hee am Rhing send jo doför bekannt, dat mer ons all dat, wat nit jrad schön es, direktemang schön kwassele könne. Woröm also nit och so e paah Pongk, die mr zoevill drop hät?

So fiese Wöhd wie korpelent, deck odder fett kann kinne Pummel verknuse. Dröm sare mer doch leewer e beske nett: vollschlank! Do kammer doch joot met läwe, wenn us de Wespetallje von fröher en Hummeltallje jewohde es odder us däm Wäschbrettbuck ene Ballong. Dat Beste aan däm nette Usdrock es jo, dat dat Wohd schlank dren vörkütt! So kannste noch e beske dat Jeföhl hann, dat de Mannekängfijur nit voll verlore jejange es. E beske nett, dat jeht doch!

Wellste em Internett jet söhke on fenge, dann mäkste dat met de Joogel-Söhkmasching, on fähdech! Dat es e janz doll Dengen, besönders wemmer en neujeerije Schnöfnas es. Wenn ech alles weeß, dann ben ech och nimieh neujeerech, hät min Omma selech emmer jesaht. Domols hät se och ohne zo joogele alles erusjekritt.

Hüttzedaachs löpt ohne Joogel nix mieh. Nu es doch sojah so’ne Ware met Fillm- on Fottojedöns owe op’m Dach dörch de Stroße on Jasse am erömjöcke, domet neujeerije Näskes sech beem Joogele alles hoorkleen on schwatt op wiss aankicke könne.

Jrad kütt min Nohberin, de Frau Kappeskamp met enem staatse Tanneboom, en Meggajlöhbernchesilluminazzjohn on ene Pöngel von Blomekastblömkes eraan on säht: Met minnem Balkong on verdrüchte Blome well ech mech nit blameere, wemmer sech däm jetz fies jenau met de Jooglemasching bekicke kann! Dä alde Schluppemann von näweraan hät sech jester e Kawänzsmannjitter Modell Knast aanbrenge losse on hät jemeent: Nu könne so Jauner on Janowe trek kicke, dat se bei mech nit klaue könne!

Ech kann dat Jeföhl stickum bekickt zo wähde janit verknuse. Nä, nit met mech! Ech well kin Strunzdekorazzjohn am Huus on och ki Kaschottejitter! Äwer wat söns? Häste kinne usjefallene Enfall?

Lommer hütt emol e beske op de Nostaljie-Well erömschwemme! „Nä, Kengk, wat wor dat doch fröher schön“, hät min Omma selech offt jesaht, wenn se op de Jurendziet zeröckjekickt hät. wo jo – wie mer all wesse -  alles besser jewäse es.

Dat donn ech jetz och emol. Wat wor dat fröher schön, e Toürke em Sommer met de Ieserbahn ze make! Op Jleis 18 hät mr ussem Zochfinster erus sinnem Liebche, dat nit metkomme kunnt, noch e Bützke jejäwe on dann adschüss jewonke mem Täschedooch, bes ene Knötterbühdel ussem Abteil am nörjele wor: „Mak et Finster zo, et treckt!“ Drusse op’m Jang hät mr sech dann dat Finster widder opjemaht on sech dä Fahtwengk öm dr Kopp blose losse, wenn et drenne zo wärm jewohde wor. Nä, wat wor dat cool! Domols!

Hütt jeht mr nit met de Ieserbahn – alleen dat Wohd es schonn en Antikwietät – , mr jeht mem ICE op Jöck. De Wajjongs hannt all äir-condischen, on dat Wenke ussem Finster kammer sech afschmenke, weil mr et janimieh selwer opmake kann! Wenn jetz äwer de äir-condischen bei Aapehetz nimieh fluppt, dehste flöck am Fleejefänger hänge. Dann kannste bloß noch von de Omma ehr Ieserbahn drööme, wenn et dech fies fleu on plümerant am wehde es.

Jank mech fott mem ICE em Sommer! Leewer wie fröher em Dörchzoch hocke als wies hütt en de Sauna.

Dehste op Musick on Romantick stonn, dann kannste dech dat Oupen-Ähr-Konzäht am Benroder Schloss nit entjonn losse. Alle Johr widder em Sommer onger’m Stähnehemmel speelt do för ons de Musick op, äwer wie!

„Mellodie em Märcheschloss“ heeß dat dolle „Event“ am Samsdaach Owend, on wä sech nit fröh jenoch Kahte besorcht hät, dä kann sech morje fad zuhuus en CD opläje. Nu ben ech hütt als för dat Musick-Picknick morje op de Wies am brassele on mech möngkesmoß alles am parat make: De Picknickpähdsdeck jewäsche, dä Kähzeständer us Selwer poleert, de Deschdeck us Damast jeböjelt, de Fläsch Pinoh Jrischio en de Köhltäsch jedeut, de Omma ehr Meissen -Tellerkes erusjekrost, domet och de Flönzröggelches on de Tartarhäppkes sech ene piekfeine Deu aandonn könne. Dann kömmer morje Owend mem Bollerwäjelche rabbelvoll losstrecke!

Ech weeß janit wodrop ech mech mieh freue soll:  Op de Filhahmonickers, wenn se met Jeföhl däm Strauß‘ Schäng sinne Fröhlengsgstemme-Walzer fidele, op dä Pöngel von Fontäne, wenn se sech nohm Tackt von de Musick em Wasser speejele, op de Illuminazzjohn von Schloss on Bööm, op dat dolle Füerwerk am Äng odder öwerhaups op dat janze Ambijänte Romantick pur drömeröm! Wenn dat nit escht e Sommermärche es, dann weeß ech et nit!

Nä, dat es nix us däm sojenannde rheinesche Jrondjesetz! Et es sozesare ene janz dolle Jeheimtipp för Lütt, die wo verhierodt send on et – wenn et jeht – och bliewe wolle.

Et jöwt jo öwerall ene Hoope von Schlauköpp, die wo wessenschaffleche Stodije make, öm för jet Neues eruszofenge. Diesmol hät sech dröwe en Britannije de „London School of Economics“ dä Brassel aanjedonn, öwer 3500 verhierodte Lütt sech  fies jenau emol met de Kähz zo bekicke. Wat es dobei erusjekomme? Nu pass ens joot op!

Wenn so ‘ne Jötterjatte jede Daach zo Huus met en de Häng jespeut hät, wat dat Koche, Potze, Wäsche, Enkoofe on Op-de-Pänz-oppasse aanjeng, wor de Scheidongsquot so joot wie null. Do kannste emol kicke!

So hät also dä Mann dat Eheläwe prima em Jriff, wenn hä met Schmackes em Huushalt metwulacke deht. Lösst hä äwer si ärm Fräuke alleen met Huus, Jahde, Pänz on Hongk erömbrassele, moss hä sech nit wondere, wenn dann en Scheidong dat Äng vom Leed es.

Wat kömmer drus liere? Wellste di Altarjeschenk loss wehde, loss ehm fuul op de Kautsch hocke. Wellste däm op ewech behalde, dann deu ehm trek jede Daach Kochlöffel on Potzlappe en de Hangk! So kann hä eesch janit op schleihte Jedanke komme.

Fröher hät Kaffeedrenke noch jet Jemötleches aan sech jehatt. Lommer noch e Tässke Kaffee zosamme drenke, hät de Omma selech emmer jesaht. Dann hät mr sech en e Cafe odder zo Huus op et Soffa jesetzt on jemötlech e beske verzällt, d.h. anger Lütt dörch de Zäng jetrocke, wobei mr sinne Kaffee am schlörfe wor ussem Pohzellängtässke.

So’n Ziet jöwt et nimieh. Wellem Busch hät emol jesaht: 1-2-3 em Sauseschrett löpt de Ziet, mer loope met. Hüttzedaachs, wo Ziet on Lütt mieh als wies flöck am loope send, mäkt sech sojah dr Kaffee op de Socke. Jlobal wie mer all send, kritt mr dat Neue direktemang op Englesch präsenteert: Coffee to go!

Nu deht sech also Kaffee nimieh setze, dä deht jonn, löpt sojah met dech, piepejal wohen och. Mem Pappbescher en de Hangk beste am erömjöcke on kanns dech zweschedörch, wo on wann och emmer, e Schlöckske kippe.

Bei denne Ies- on Schneetemperatürches em Momäng es so’ne „Coffee to go“ em Pappbescher rubbeldikatz fies kalt. Mäkt nix, Hauptsach es doch, dat mr domet e beske strunze kann:: Kick emol, wie flöck, mobil on jlobal-lässech ech ben!

Nä, jank mech fott met kalde Kaffee on dann och noch Pappe! Von wäje „to go“! Ech on minne Kaffee mösse sech setze könne. Leewer donn ech mech jemötlech em Omma-Cafe aan enem heeße Pohzellängtässke de Schnüss verbrenne!

Jedes Mol, wenn e neu Johr op de Matt am stonn es, jonnt de Lütt en sech on fasse ene Hoope von joode Vörsätz. Schlauköpp hannt jeschätzt, dat en ons BRD 22,6 Milljohne Lütt sech bloß 37,4 Milljöhnches Vörsätz för dies Johr vörjenomme hannt.

Ech loss dies Johr de Fenger von de Zijarettches, hät sech dä Schäng-Pitter jesaht. Bloß nimieh eso vill müffele on süffele, wor et Treske-Tatjana am kühme. Ech donn däm Oppa nimieh eso erömkommandeere, hät Omma Finche jemeent. De Pänz verspreche de Mamm, dat se et Kengerzemmer eemol en de Woch akkerat oprüüme wolle. Dä Papp nömmt sech vör, met sinnem Fräuke öfters op Jöck zo jonn on met de Blare nit mieh eröm zo schänge. Op de Chefetasch es dä Baas sech am öwerläje, dat ehm dat Jedoldsfädche nimieh eso flöck rieße soll, wenn ehm so e Tutedöppe op’m Senkel jeht. De Politickers wolle af jetz bloß noch löje, wenn se dobei och rod wehde on et fies nödech es.

Wenn dat em janze Johr so wiederjonn wöhd, hädden mer doch jlatt Zoständ wie em Jahde Ede, sozesare Hemel op de Ähd! Pänz, die freiwellech oprüüme, Politickers, die sare, wat se meene, bloß jesond-schlanke, braw-fromme Lütt ohne e Fitzelke von Laster öm ons eröm?

Joot, dat so Vörsätz lecker kooz send on jrad emol bes am Äng vom Jannewar halde, wenn öwerhaups!

Dä Usdrock es escht e Antikwitätche, on mr es am staune, datte sech bes hütt jehalde hät. Jemeent es de Ziet zwesche Weihnachte on Neujohr, also… jenau jetz!!

Deht mr en de Historije erömkrose, deht mr erusfenge, dat de Lütt sech fröher 100 Johr lang met zwei Kaländers erömjeschlare hannt. Noh däm eene Kaländer feng et Johr fröher aan als wies noh däm angere, so hät mr also e beske Ziet dozwesche jehatt.

Wat make mer nu hütt eso zwesche de Johre? Fröher hät mr zwesche Weihnachte on Neujohr nix brassele dörfe. Nix wäsche, nix böjele, äwer müffele on süffele schonn! Zwesche däm Äng vom Alde on däm Aanfang vom Neue sollden de Lütt sech en fuule  Ziet jönne,  öm för jenoch Kawuppdesch zo sammele för de Wulackerei em neue Johr.

Prima, dommer dat hütt doch och! Von de Weihnachtsfierdaach ,d.h. von de Famillich, de Verwandtschaff mem janze Brassel drömeröm, hät mr jo jetz de Nas jestreche voll. Nit för ömmesöns heeßt et em Berjesche Land: Wenn Öhm on Tant emmer noch nit jonn wolle, beschmieß se doch mem Weihnachtsstolle!

Wat fott es, es fott, lommer flöck noh vöre kicke! Wat kömmer ons bes aan Silvester Joodes aandonn? Losst et met Schmackes rongkeröm krache, nit bloß de Korke!

De Medije wehde nit möd, däm Düwel von Ferkesjripp aan de Wangk zo mole on hannt joode Tipps op Larer, wie zom Beispell: Von morjens bes owends nix wie Häng wäsche, nix aanpacke,  kin Häng mieh schöddele, och nit wemmer ene Prommi zo bejröße hann sollt. Deht mr sech jetz leewer öm dr Hals falle – als wör mr för  fönnef Johr als Jeisel em Libanonn jewäse – on sech lenks on reihts lecker afbütze, wie dat all de Schickimickis eso jähn donnt?

Dobei kann doch sojah noch vill flöcker so’ne Virus von eenem nohm angere höppe. Nä, net met mech! Jank mech fott met so’n Bützerei! Do es mech doch ene eschte Hangkschlach leewer, dä jo och en  lange Tradizzjohn hät.

Häste fröher onger eschte Kähls e prima Jeschäff jemaht, för z.B. e staats Pähd jekooft, häste flöck per Hangkschlach ene Kreditt jekritt odder öwerhaups dä janze Handel zom joode Äng jebraht. Doch so Ziede send als lang Antikwitätches.

Hangkschlach kannste verjesse, Häng schöddele och. Ech donn mech jetz alle fönnef Menudde de Häng met Sagrotan schrubbe on steck se en de Täsch, wo se och bliewe.Wemmer ons drusse treffe sollden, kammer von mech weder Hangk noch  Bützke kreeje. Ech sach bloß: Hallöche, Tach zosamme! Met de Häng en de Täsch höppt  jede Virus aan dech vörbei.

Dä schlaue Sproch kenne mer all. Et jöwt beinoh nix, wo dä nit drop passt. Dröm kannste däm och prima en jede Konversazzjohn aanbrenge, wenn et öm jet jeht, wat jrad nimieh do es.

Ocktober hammer, dr Sommer es fott. Do jöwt et nix mieh draan zo röddele. Fott esse, on dr Herws es do Herwsziet es de Ziet zom Afplöcke on Enpacke, hät min Omma selech emmer jesaht. Wat se domet jemeent hät, dat kannste hütt nimieh erläwe. Em Jahde hät de Omma Äppel, Prumme, Bunne on Jorke jeplöckt, ennet Kajöttche noh Huus jeschleppt, en Enweckjläser enjemaht on en Fass odder Tonn erinjepackt. „Wat fott es, es fott“, hät de Omma dann jesaht, „ flöck enjemaht, on dann hammer em Wenter noch jet vom Sommer op de Zong“.

Prumme em Enweckjlas? Bunne en de Tonn? So‘n Antikwität dehste hütt nimieh fenge, fott esse. Nix wöhd mieh em Herws för dr Wenter parat jemaht. Woröm och so’n Ambrasch? Mem Schock enjefrore on em Ies- on Köhlrejal vom Supermaat häste, wat Obs on Jemös aanjeht, et janze Johr öwer Sommer.

Dä jroße muusjraue Enweckpott von de Omma es als lang ussem Kabüffke fott. Äwer dä Jeschmack von ehrem lecker met en Zimmetstang enjemahte  Prummekompott es nit fott, däm hann ech hütt noch op de Zong.

Ech meen jetz domet nit, dat jrad ene Hangkwerker do es, dä sech fies am afbrassele es, öm för dä Kawenzmannskleederkast en Stöckskes usenanger zo säje odder et Nachtskonsölche met de Sääch kleen zo make.

Nä, ech denk jetz aan all die Lütt, die jemötlech op de Matratz leeje en de miesde Fäll op’m Rögge, manchmol och op de Sitt, selde op’m Buck on am schnarche send, dat de Wäng waggele. De Statisticker, die weltwiet onger’m Bett jeläje hann mösse, verzälle ons, dat jeder Fönnefde em Schlofzemmer so’ne Radau mäkt. Natörlech dreimol sovill Mannslütt wie Frollütt. Ki Wonder, denn mer Fraue send doch schonn von Huus us janz höhsch on nit zo höhre. Nu kammer sech jo joot vörstelle, dat so e ärm Fräuke för e jetrennt Heiabett am plädeere es, wenn et näwer so’nem Radaubroder schlofe moss.

Nu hät mr zom Jlöck erusjefonge, dat dat Schlofe alleen vill jesönder sin soll als wies em Duett on dann noch met Krach. Mer Frollütt send jo jähn op’m Jesondheetstripp. Dröm nix wie fott, on et sech em Zemmer näweraan jemötlech make! Mr künnt natörlech och dat Dubbelbett usenangersäje, äwer dat mäkt och widder Radau on es vill zovill Brassel.

Als wies ech noch ene kleene Dotz wor, hann ech all dat, wat de Jroße jesaht hannt, jejlöwt. Hät min Omma selech för zom Beispell von sech jejäwe: „Bei denne Schmitzens von näweraan hät äwer de Mamm de Bux aan. Dä ärme Papp hät nix zo jebenedeie!“  Direktemang hann ech mech vörjestellt, wie dä alde Schmitz ohne Bux eröm am loope wor, denn däm sin Bux wor jo si Krachjewitter am drare.

Enzwesche weeß ech natörlech, wat met däm schöne Usdrock „ de Bux aanhann“ jemeent wor. Fröher hannt jo all de Fraue och lecker lange Röck jedare on so’n Bux wor bloß jet för e Männerbeeen. Hüttzedaachs künnt mr sech dat met de Buxaanhann nimieh enfalle losse, öm för uszodröcke, dat de Mamm et Rejiment föhrt on dä Papp ene ärme Höhsch es.

Hütt weeß et natörlech de schlaue Statistick emol widder janz jenau, wä en de Famillich dat Sare hät. Dreimol kannste rode! En de miesde Fäll verzälle de Frollütt denne Mannsbelder on denne Blare sowieso, wo et langs zo jonn hät. Do kammer emol widder kicke, wat so’n Emazipazzjohn lossjeträde hät! On wat säht dann so ene ärme Papp ohne Bux: „Ech halt mech leewer erus, dann komm ech och en nix erin!“

Schonn beem Shakespeares Wellem kunnt mr läse: „Wä ene Baht hät, dä es mieh wie ene Jöngleng, on wä kinne hät, dä es wennijer als wie ene Kähl.“ Ons alde Schopenhauer hät sozesare dr Narel op’m Kopp jetroffe: „Ene Baht medde em Jesecht deht alle Frollütt jefalle!“ Jenau, dat esset doch fröher wie hütt!

Woröm losse sech hüttzedaachs ene Hoope Mannslütt ene rösije Baht stonn? Se belde sech en, dat mer Frollütt op so e Jestrüpp em Jesecht stonnt on dat mr domet eesch rechtech markant männlech ussüht. So e rongkeröm näckelech Jesecht dojäje lösst doch jede Kähl wie e ärmselech Scholljöngke ussenn. Et falle eenem doch trek ene Hoope  Dropjänger von fröher on hütt en, die wo all so’n staatse Böhsch em Jesecht hadden odder noch hannt: Zeuss bei denne alde Jreeche mem Backebaht, Asterix mem Schnorritz, Schnieder Wibbel met sinnem spirrije Hippebaht, dä leckere Lichter mem Dali-Spajetti-Schnäuz odder dä Kochlöffels-Lafer met sin Bützkesbrems a la Clark-Jable! Henger so’nem Jetrüpp em Jesecht kammer och vill verstecke: Falde, Pickele on Hamsterbacke! Häste dat nit nödech, kannste och met enem flöcke Drei-Daachs-Baht usprobeere, wodrop Fraue stonnt.

Nu loss jonn, Schäng-Pitter, loss dech ene Baht stonn!

Dat hee ons Düsseldorf bekannt es als en sojenannde „Modecitty“ weeß enzwesche jedes Kengk. Mer make alles met, brassele ons jähn op on hannt flöck dä letzde Schrei am Balch, wenn all de angere dä Schrei noch janit jehöht hannt.

En de Modemajazine för Mannsbelder wor dä letzde Schrei de Dekorazzjohn för so’ne Kählskopp: ene Hoot! Wellste als Mann e beske us de Reih höppe on ene usjefallene Endrock make, mosste dech so e Dengen op dinne Kopp deue, söns kannste trek enpacke.

För all die Mannsbelder, denne dr Kopp schonn dörch de Hoor jewahse es, die also en leckere Pläät hannt, kütt dat Modediktat wie jeroofe. Äwer och so ‘ne jonge Sprenghöppes mäkt mem usjefallene Höötche op de Locke trek en bella fijura. Häste nit och als ene Hoope Jonges jesenn, die hee met so’nem Pöttche op’m Kopp erömloope? Dat es bei denne jonge Kähls hüttzedaachs janz „in“, on nit bloß bei so’nem Sprenghöppes, dä op de Böhn am erömträllere es.

Nä, wat hann ech schonn för ene Pöngel staatse Mannslütt zälle könne mem elejante lange Palletoh on owe drop ene donkele Hoot mem Kawenzmannsrangk. Jo, so esset,  Klamotte make Lütt on ene Hoot mäkt e Jesecht!

Kickste op dr Kaländer, dann weeßte, dat jetz Fasteziet aanjesaht es. Dat es sozesare so ene Fröhjohrshuuspotz för drenne, för all de ennere Orjane, die mr met sech am erömschleppe es.

Kickste en de Printmedije, dann weeßte, dat jetz Afspecke op Düwel komm erus aanjesaht es. Do deht dech so‘ne medizinesche Schlaukopp schwazz op wiss verzälle, dat de Speckröllekes öm de Taillje eröm, die jetz fies fott es, odder öm dr Buck eröm, dä jetz lecker do es, dech dat schöne Läwe jlatt rubbeldikatz öm e paah Jöhrkes köözer make. Nä, dat wolle mer doch nit! Doför es doch dat Läwe hee aan de Düssel vill zo schön!

Dommer äwe dä Jörtel e beske spacker schnalle, wat jo och prima passe deht em Momäng, wo se all öwer de verloore jejangene Moppe am kühme send. Häste nix en de Täsch, kannste och nix usjäwe.

Jank mech fott met Schampus, Rodwing, Rehrögge on Kawenzmannsjarnele! Fott domet, met all däm, wat lecker düer es on fies fett mäkt! Doför bloß noch wisse Kappessaft zom Entschlacke on e drüch Röggelche jäje waggelije Knie vom Kohldamp!

Häsde sojet fönnef Woche dörchjehalde, besde e rösech Rebbejestell, dat sech op e 10 Johr länger Läwe freue kann!

Diesen Text kann man sich auch vorlesen lassen:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Em alde Testamäng dehste de Jeschecht fenge vom Tormbau  en Babylon. So’ne Jrößewahn. So’n Strunzebühdelei wor ons Härjott zovill on dröm hätte sin Menschekenger ene Hoope von Sproche erongerjeschmesse, so dat se sech nimieh ongerenanger hannt verstonn könne, on met de Brasselei am Torm wor et vörbei.

Nu hammer hee op de Ähd vill Sproche on Dialeckte, die mer bubbele on och bäde on senge könne. Ech kann mech nu öwerhaups nit vörstelle, dat dr leewe Jott dojäje och bloß e beske jet hann künnt, wemmer op Platt en Mess halde, em Jäjesatz zom dröje Kardinalskäppke us Kölle, däm Meisner.  Wie offt säht mr hee, dat ons Platt en Sproch es, die ussem Hezze kütt. Woröm sollt ech mech ene vörnähme Deu aandonn, wenn ech en so’n Mess mem leewe Jott spreche möhd? Fröher hät mr en de Mess noch op Lating jebädt, wat bloß stodeerte Schlauköpp hannt verstonn könne. Ech hann doch als kleene Pänz emmer verstange: Dommes, wo bist du? wenn vöre am Altar dä Paster jeroofe hät: Dominus vobis cum. Joot, dat mr hütt en de Kerch bäde könne, wie ons dr Schnabel jewahse es.

Och wenn dat däm lilla Käppke us Kölle nit noh de Mötz es, donn ech en de nächsde Mess bäde: Wo ech jonn on wo ech stonn, dehs du Härjott mech verstonn. Amen.

Minne leewe Jott es polyjlott, dat weeß ech jenau.

Dä Osterhas es vör de Dör am stonn. Dat hät jetz och de letzde Schlofmötz spetz jekritt. Beste dörch ons Citty am bummele on en de Schaufinstere erin am spinze, eat sühste öwerall? Nix wie Eier jemötlech em Nest odder och modderseelealleen leeje se zwesche de Sommersandalettches, näwe’m Satängheiahemp odder de lillapink Kählskrawatt. Em Blomelade jöwt et kinne Primelpott zo koofe, ohne dat mr zwesche de Blättches stickum e bont Ei jedeut hät. Zwesche de Parföngfläsche odder Kochbööcher kicke dech de Mömmelmänner aan, hoppele öwerall do eröm, wo se eejenslech janix zo söhke hannt.

Wemmer schonn drusse öwerall öwer de Osterdekorazzjohne am falle es, dann moss ech jetz äwer och direktemang drenne e beske Has- on Höhnerambijänte hann. Nä, wat et do nit all jöwt, öm för huus on Jahde op Ostere opzobrassele! Kawenzmannkähze em Eikostöm, Höhner on Hase us Jlas odder Porzelläng för dr Osterfröhstöcksdesch on us Stehen odder Terracotta för em Jahde op de Terrass.

Jrad hann ech en Jlaseierkett aan de Lamp jehängt on sibbe Terracottamömmelmännekes op de Wies em Jahde opjestellt, do kütt mi Hezzblättche, minne Charly-Drickes eraan on meent bloß drüch: „Wat soll dä Kwatsch? Häste eejenslech noch alle Häskes op de Reih?“

Nu häste jrad noch e paah Daach, on de Päckskes för de janze Famillich, de Verwandtschaff on wat söns noch eso drömeröm es, mösse fähdech sin. Dobei hann ech mech doch jedes Johr vörjenomme, dat ech mech dä Stress met de Looperei on de Kooferei von de Jeschenke nimieh aandonn well.

Äwer wie dat met de Vörsätz es: Offt jesaht, doch nie jedonn! Op alle Fäll well ech dies Johr bloß so Presentches make, die wo janz us de Reih falle. Ech stell mech vör, dat dann von min Weihnachtsjeschenke noch Jenerazzjohne en ons Famillich verzälle könne. Mi Hezzblättche, dat kütt natörlech zoeesch draan, kritt dat eeschte Booch von enem Leksikonn, dat sibbe Bänd hät: „Wie Mannsbelder Frollütt besser verstonn könne“.

Minne Rotzech kritt ene Pöngel Boxerbuxe us Satäng met rösije Spröch drop, z.B.: „Watte hütt kanns besorje, donn et nit eesch morje!“ Mi Schwesterke, wat ene moppelije kleene Knubbeldotz es, kann sech öwer e Johresabonnemäng för de Weightwatchers freue. Ons Omma, emmer am erömnörjele, dat se zo wennech Bewäjong hät, kritt ene Jootsching för ene Lady-Fittness-Clubb. Däm Oppa hann ech dat kapotte Radio von anno doll enjepackt met en dicke Schlöpp dröm, denn dä es öwerjlöcklech, wenn hä us Alt Neu friemele kann.
Nä, wat ben ech jetz jlöcklech, dat ech för jedem dat Sinne jefonge hann!

Es dat nit herrlech? Morjensfröh öm fönnef Uhr mäkste din Öjelches op on kannste nit widder zomake vör Jezwetscher-Jedöns rongkeröm. Wemmer sech Ohropax-Stoppe en de Ohre deut on de Finstere öwerall zomäkt, wöhd et jo Fluppe met dä jemötleche Matratzehorche bes zom Opstonnmösse öm wat weeß ech wievill Uhr. Äwer dann kammer jo och sinne Wäcker nit höhre, on em Schlofzemmermief ersticke well och keener.

Also bliewt eenem nix öwer als wie sech jetz jede Morje dat Boom- on Boschkonzert aanzohöhre, ohne dat mr doför düereEntrettskahte berappe mösst. Jedes Johr widder hann ech nu dat Leed op de Zong, wat mr fröher als Pänz hannt schmeddere mösse, als wie dat Senge en de Scholl noch “in“ jewäse es. Mak vöraan, loss jonn, seng met!

All de Piepmätz send jekomme,
ech hann se hüttfröh vernomme.
Mösch on Drossel, Star on Fenk,
Mamm on Papp on Vorelkengk.
All send se wie jeck am senge,
donnt on nix wie Fröhleng breng.

Letzde Woch hann ech met minnem Oochäppelche ene Schaufinsterbummel dörch ons Citty jemaht. Op emol säht mi Liebche: Hammer hee als Fastelowend? Wat soll denn do dat wisse Skelettetkostömche näwe däm rösije schwatte Ömhang?

Mannsbelder send jo emmer schwer op Zack, wenn et öm de Pollitick odder de Bondeslija jeht. Äwer wat för Festiwietäte on Ewänts et öm ons eröm all jöwt, do mösse se passe. Dröm hann ech trek minnem Liebche usenangerklamüsert, dat dat janze Jrusel-Jedöns, wat mr jetz öwerall kicke on koofe kann, janix mem Fastewlowend zo donn hät. Hällowien – on dat es ki Telefonat met däm Felix Austria sin Metropol – hammer dies Woch, on do deht mr sech ene  Vampier Deu aan, sech en schwatte Klamotte schmieße, ekelije Spinnekes ömhänge, met Skeletteknöckskes rabbele on Körbislämpkes aanmake.

Ech ben hütt als knatschkapott, wenn ech aan de Jruselparty am  Sonndaach Owend denk. Wemmer bes morjensfröh met Skelettekähls on Dode-Heiahempches erömhöppt, bliewt dech so’ne Tango mortale lecker lang en de Knöckskes stecke! Joot, dat am nächsde Daach, am 1. Nowämber, rongkeröm öwerall Siesta aanjesaht es!